En realidá l'aniversariu correspuende al añu 2014, pues fue nel 1989 cuando un pelotón de soldaos del exércitu salvadoreñu asesinó a Ignacio Ellacuría y los sos collacios, xunto cola cocinera de la comunidá y la so fía (testigos molestos). Pero agora, un par de meses depués de la fecha llégame, per parte del grupu Cristianisme y  Justicia, un vidiu nel qu'otru miembru de la comunidá de la Teoría de la Lliberación, Xavier Alegre, fala de lo que precedió a aquellos fechos,...

Paez que'n Suiza van tener que dar númberu, como nel supermercáu.

En realidá esi nun yera'l so nome. Llamábase Leocadia Olivera Courrou. Su padre yera español y so madre francesa. Yera pequeñina, duce, sonriente y, pese a la so gran cultura, prefería siempres pasar desapercibía, quiciás porque la persona cola que pasó tantos años yera tolo contrario. Fue la muyer d'Enrique Marcos (pa nós nunca fue Enric Marco, como-y dicen agora) a lo llargo de cuasi una vida. Yo conocila va tiempu, pero la mio muyer Amalia yera amiga d'ella. Tenía...

Va unos díes, nel periódicu dixital Marca.com, Miguel Ángel Lara escribía al rodiu d'un porteru llamáu Andrés Lerín que xugó nos años 30 y 40 del sieglu pasáu, y al que pol so pasáu republicanu insultábenlu llamándolu, en dellos campos, "Rojo" y  diciendo que diben colgalu del palu del llargueru. Ye una crónica mui guapa la de Lara, acompañada de dalgunes semeyes del gran porteru. Grande pola calidá, pero tamién pol tamañu pues yera tou un "paisanón". Destacaba'l perodista'l pasu de...

Parte metereolóxicu: Grandes tormentes na zona d'Izquierda Xunida. Tán cortaes les comunicaciones hasta nuevu avisu.

Esi ye’l títulu d’una guapísima película qu’echaron esti día nel programa “El cine de la Dos”. Un programa que nos ta dando, yá dende va tiempu, unes películes interesantísimes de mui variaos temes y nacionalidaes, lloñe d’eses cintes de Hollywood infumables, autorizaes namás pa mozos poco esixentes. “Tierra de ángeles” ye una película sueca que cunta la historia d’un famosu direutor d’orquesta, con un ritmu de conciertos y, poro, de vida, alloriantes. Hasta qu’un día’l corazón diz que “abasta” y...

A la única meta que nun hai que llegar ye a la meta…dona.  

Cuasi tol mundu que s'autoproclama civilizáu amosó la so condena escontra l'atentáu yihaddista al selmanariu "Charlie Hebdo". Lo que tenía que dicir sobre'l casu yá lo dixi nel so día. Pero prestaríame güei matizar un migayu esi principiu inviolable pa toa sociedá democrática que ye la llibertá de prensa. Y lo primero que quiero dicir ye que los periódicos, que paez que ye onde reside esa llibertá -por eso ye "de prensa"- disten muncho de ser órganos puros que la...

Yera un pintor mui llambión, pintaba siempre al pastel

Esti pasáu vienres asoleyó'l diariu La Nueva España una páxina de publicidá pagada que, embaxo'l titular "Oficialidá del asturianu: porque agora ye la hora", diba roblada por una gran cantidá d'asturianos y asturianes que prestaron la so firma, y les sos perres, pa sofitala. Abúltame que la intención de los entamaores nun yera tanto escoyer unes persones concretes que sofitaren el manifiestu (podía haber otros nomes mesmamente válidos), cuanto que na firma del mésmu hubiere una participación unitaria de xente...