Mándame, el mio amigu Yano, unes semeyes antigües qu'escaneó, acompañaes d'un testu de la época, escritu nuna maquina d'escribir d'aquelles del tiempu los romanos. Dambes coses correspuenden a una escursión que ficimos un piñu d'amigos a Picos d'Europa, allá pol añu del Señor de 1963. Tenía'l neñu 19 añinos. El mio recuerdu d'aquello, pese al pasu de tantu tiempu ye mui vivu, lo cual quier dicir que m'impresionó muncho too: el paisaxe y el paisanaxe. En tren a Les Arriondes; n'autobús...

Nun hai mayor contradición que llamar a una cárcel, Modelo.

SALIÓ DERROTÁU DEL VESTUARIU.- Nun ye que'l Real Madrid perdiere, una vuelta más, un partíu importante escontra'l so eternu rival, el Barcelona, ye que nesta ocasión l'equipu blancu yá salió derrotáu del vestuariu. Un equipu grande, como se farten de dicir los propios madridistes, nun pue salir a xugar nel so estadiu con un equipu atarraquitáu de defensores. Eso paez más propio de los equipos modestos que traten, namás, de que nun-yos metan una "goxada". Pero ye que, amás, l'alliniación...

Del catecismu del Padre Xuan Pintueles: "L'infiernu ye tar enzarráu munchu tiempu nun cuartón, ensin conexión Wi-Fi".

Cuando nomaron a Emilio Marcos Vallaure pal puestu de Conseyeru de Cultura, escribí amosando la mio satisfaición por tal fechu ("¡Qué bon vasayu, si hubiera bon señor!"). Vallaure yera "un de los nuestros", y asina lo espeyaba'l so curriculum asturianu y asturianista. Tamién dixi que nun lo diba a tener fácil, pero más, camentaba yo, poles circunstancies ayenes que poles propies. Güei, unos cuantos meses depués, tengo que rectificar aquello qu'escribí. Abúltame que'l so llabor al frente de Cultura supón...

Creyía que "Standard and Poor's" yeren un grupu musical.

Cola muerte de Manuel Fraga Iribarne, esapaez l'últimu gran dinosauriu del franquismu. Igual entovía queda perehí dalgún pequeñu "velocirraptor", pero los "tyranosaurios" del réximen del dictador tán toos esmucíos. Tola prensa d'actualidá entaína estos díes a facer semblances, biografíes, balances y xuicios de "don Manuel", como solíen llamalu familiarmente. Quiciabis tenga de pasar dalgún tiempu pa que la so figura personal y, penriba de too, política seya a columbrase con xusticia. O seya, habrá que dexar a los historiadores del...

El creyente diz: "Ensin Dios, nun tien sentíu la vida". L'atéu diz: "Con Dios, nun tien sentíu la vida". Igual ye que la vida nun tien sentíu.

El que a dalguién que ta faciendo bien el so trabayu se lu cambie por motivos extra-profesionales, ye un sinsentíu. Y eso tendría de ser válido pa la estaya privada y pa la pública. Nengún empresariu priváu despide a un profesional si ta contentu colo que fai. Na vida pública debiere ser igual. El funcionariu o contratáu que ta xestionando bien la so xera, debiere siguir, nun sólo pol so propiu bien, sinón pol del serviciu que lu tien contratáu....

Yera un políticu perbién preparáu: tenía un Master en "Promeses ellectorales".