Tuvi cola supernieta nel conciertu de "Pop piquiñín" nel Teatru Xovellanos esti día. Fue una tardi de fiesta y folixa. El llocal atarraquitáu de xente, nun sólo'l patiu butaques, sinón tamién el gallineru. L'ambiente guapísimu, festexeru y baillongu y el personal con gana pasalo bien. L'actu entamábalu l'asociación "Reciella, families pol asturianu" y a ellos hai que-yos apuntar l'ésitu. Entiendo que muncha xente de la que fue facíalo pol grupu, o pola música, o porque'l día taba atristayáu y con...

La Gramática ta enquivocada, nun esiste'l Futuru Perfeutu.

Esti títulu nun tien nada "belicista", trátase d'unes pistoles metafóriques. Ye una fras mui popular qu'amuesa un fonda "desolación". Cuando a un-y caen les pistoles ye que yá ta too perdío, que les coses nun puen dir peor. Pues bien, el panorama español d'estos momentos ye "pa cayenos les pistoles". Ye tan malu, tan dafechamente "desolador" que-y petez a ún cambiar d'estáu y facese, nun sé, noruegu o danés, finés o irlandés. Cualquier cosa en llugar de pertenecer a esta...

Carrero Blanco fue l'únicu ministru español del que tamos seguros que xubió al cielu.

Dani García de la Cuesta ye un de los mios héroes. Amiesta esa mecia que yo tanto valoro d'erudición y entretenimientu qu'enllena cualquier sitiu qu'ocupe: un conciertu, una conferencia, una mesa redonda (o cuadrada) o una cenciella charra d'amigos... Ye una de les nuestres glories, asturianes y asturianistes, que'l mundu ignora porque los señores que lleven la cultura nel nuestru país son tan ignorantes como antiasturianos. El lema yá lu sabemos: cualquier persona o cosa de fuera, ye meyor. Esti miércoles...

Ando estos díes un poco alloriáu y nun tuvi munchu tiempu pa sentame a poner babayaduques al rodiu de l'actualidá. Como nun quiero que se m'atrase'l blogue pa que nun me riñan los parroquianos, escribo dalguna cosa ensin qu'esto quiera dicir que nun vuelva sobre'l tema. Y cuando digo "el tema" yá pue sabese que falo del tema de los temes, lo que más páxines ta enllenando dende la caída del Imperiu Romanu o por ehí: La consultona catalana. Lo primero qu'hai que...

El mundu cada vuelta ta más despersonalizáu. Agora, en llugar de dar un abrazu mandes un "emoticón"

Ye esi’l títulu d’un nuevu espaciu que’l diariu La Nueva España dedica pa los neños y rapazos. Echábase en falta dafechu, porque tres la desapaición, polos motivos que fueren, del suplementu “La Oreja Verde” qu'a lo llargo tantos años y con tan bona mano dirixó Paco Abril, nun había unes páxines especialmente feches pa la nuestra mocedá. Hai que se felicitar, amás, porque eses páxines apaezan na vieya fala de Marirreguera, tan necesitada la probina de sofitos que la faigan...

Continúa la españolización de los nomes nel Festival de Cine de Xixón: el señor Carballo pasará a llamase señor Roble. Pa que lo entiendan.

Hai una espresión mui asturiana que vien a reconocer a los homes qu'atropen pa sí determinaes cualidaes: ser xente de bien, tener pallabra, ser cabal, tener dignidá, nun engurriase frente a los poderosos... Cuando dalguién lo axunta too dizse: "esi ye un paisanu". Tamién se matiza: ye un paisanu que se calza pelos pies. Pues bien, pa falar del recién fallecíu Nelson Mandela podríen enllenase munches páxines de periódicu, tal y como ta faciéndose en tol mundu. Yo, modestamente, definiríalu...